Ulica Obornicka, skrzyżowanie z ulicą Szydłowską, rok 1969

Dawna Obornicka w kierunku centrum. Jeździł tędy 87 (ikarus), którego przystanek znajdował się kilkanaście metrów za skrzyżowaniem ze Słowiańską, której fragment widzimy na dalszym planie – tam gdzie stoi Warszawa z otwartym kufrem. Na tym przystanku wysiadałem jadąc do babci na Sadową.

Natomiast facet z aktówką wygląda dziwnie podejrzanie czając się na rogu, nie sądzicie? :)

Źródło Starej fotografii: MKZ

Ulica Obornicka, rok 1945

Stara fotografia przedstawia ulicę Obornicką, dzisiejszą Piątkowską. Nazwę ulicy zmieniono ze względu na wybudowanie trasy niestachowskiej, która przecięła ulicę Obornicką na wysokości szpitala wojewódzkiego przy ulicy Lutyckiej. Zmieniło się sporo. Powstały nowe budynki, inne zniknęły. Zamiast bruku, mamy teraz asfalt, choć dzisiaj ulica wymaga przebudowy całkowitej przebudowy.

Na porównaniu ciężko dostrzec jakiekolwiek elementy wspólne. Jeśli jednak się przyjrzycie, zauważycie stojący wtedy i dzisiaj dom, pod dzisiejszym adresem Piątkowska 139. Natomiast na pierwszym planie Karczma Winiarska na rogu ulic ówczesnej Obornickiej i Wyłom.

Ulica Obornicka, rok 1945

Źródło starej fotografii: MKZ

Piątkowska? To Obornicka…?

Kiedyś, jak jeszcze nie było ronda Obornicka, ulica Obornicka prowadziła aż do zbiegu ulic Winogrady, Armii Poznań i Pułaskiego. Dopiero zmiany, które przyniosła ze sobą budowa tzw. trasy średnicowej, dzisiejszej ulicy Mieszka I, sprawiły, że częściowo zmieniono jej nazwę na Piątkowską i przestała juz być główną drogą prowadzącą z północy Poznania do centrum.

Piątkowska maczka

To samo skrzyżowanie odrobinę później

To samo skrzyżowanie odrobinę później

To samo skrzyżowanie odrobinę później