Schron łączności kolejowej, ulica Kościuszki

W schronie tym, w okresie okupacji niemieckiej znajdował się pełny węzeł łączności kolejowej w oparciu o automatyczną centralę telefoniczną produkcji Siemens wz. 34 oraz telefonię nośną typu ME-8. Był także wyposażony (jest) w trzy zespoły filtrowentylatorów o napędzie elektrycznym, awaryjnie ręcznym. Zakratowane „okno” to miejsce, którym można było wysunąć agregat prądotwórczy np. dla potrzeb wymiany. Schron jest zbudowany w układzie podwójnych ścian tzw. termosowy. Schron był kamuflowany malowaniem ścian kolorem brunatnoceglastym na którym naniesiono białym kolorem prostokąty symulujące okna budynku mieszkalnego. Lekki zarys tych okien pozostał jeszcze widoczny od strony podwórza. Dla odmiany budynek od ulicy Taczaka, w którym mieścił się podstawowy węzeł łączności miał ramy okien pomalowane były na kolor brunatno-ceglasty.

Schron został ostrzelany (oczywiście bezskutecznie) z działek lotniczych co tez widoczne jest od strony podwórza. Schron był budowlą wolnostojącą. Widoczny budynek Biura Projektów Kolejowych został wybudowany w latach siedemdziesiątych. Z uwagi na niemożność skucia na płask betonowej czapy chroniącej dwuskrzydłowe wejście nabudowano budynek na tę czapę co skutkowało dziwnym (pomocniczym) pomieszczeniem z uniesiona częścią podłogową która jest tą czapą. Wejście od widocznej na fotografiach strony zostało tez zamurowane w okresie budowy budynku BPK. W zamurowanym wejściu powstało mini pomieszczenie gospodarczo techniczne BPK.

Ogromne podziękowania dla Dyrekcji PKP za możliwość sfotografowania obiektu.

Opis za: Janusz Konopiński

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *