Ulica Lechicka, rok 1948

Poniższe fotografie przedstawiają ulicę Lechicką. Dwie pierwsze to budowa nowej nawierzchni tłuczniowej (oryginalny opis) 10. października 1948 roku. Ostatnia to efekt końcowy.

Niestety nie potrafię zlokalizować dokładnie miejsca, w którym zostały wykonane. Na jednej z fotografii po prawej stronie jest chyba jakiś schron. Liczę na Was.

Ulica Lechicka, rok 1948 Ulica Lechicka, rok 1948 Ulica Lechicka, rok 1948

Źródło: MKZ

Ulica Obornicka, skrzyżowanie z ulicą Szydłowską, rok 1969

Dawna Obornicka w kierunku centrum. Jeździł tędy 87 (ikarus), którego przystanek znajdował się kilkanaście metrów za skrzyżowaniem ze Słowiańską, której fragment widzimy na dalszym planie – tam gdzie stoi Warszawa z otwartym kufrem. Na tym przystanku wysiadałem jadąc do babci na Sadową.

Natomiast facet z aktówką wygląda dziwnie podejrzanie czając się na rogu, nie sądzicie? :)

Źródło Starej fotografii: MKZ

TKKF Winogrady na fotografiach S. Wiktora

W końcu wybrałem się wykonać te trzy fotografie. Chciałem już dawno to zrobić i zestawić w porównaniu z fotografiami Stanisława Wiktora z roku 1979, ale zawsze coś – to za dużo liści na drzewach, to mi się nie chciało. I choć na TKKF przy Słowiańskiej daleko nie mam, postanowiłem wybrać się autem, bo po drodze chciałem nakarmić kaczki w Parku Sołackim. A że zimno dzisiaj, akumulator odmówił posłuszeństwa. Muszę przyznać, że ciężko się samemu odpala na tzw pych. Nie dałem za wygraną i po wielu samotnych próbach zaprzęgłem do pracy przechodniów. Zmarzłem jak reks, palce mi skostniały, z nosa leciało, ale się udało.

Na fotografiach nie ma jeszcze tzw. trasy średnicowej oraz wykopu szybkiego tramwaju. Jest za to stara ulica Słowiańska, wchodząca wtedy jeszcze w dzisiejszą ulicę Gen. Maczka oraz ulica Obornicka, po której turla się ogór i trochę nowszy Jelcz (widzę też nyski, tarpana, wołgi, maluszki). Na trzeciej fotografii widać blaszak, w którym podobno był bar. Zatrzymywał się tam mój Tata na golonkę. Czy coś komuś wiadomo na temat tego blaszaka? Stał w miejscu dzisiejszej Willi Urbano. Dzisiaj też zauważyłem, że wieżowce powstawały w różnych okresach i różnią się od siebie nadbudówkami, pewnie winda dojeżdża w jednych na 10, a w innych na 11 piętro. Czy te starsze wieżowce nie były czasem budowane dla wojskowych? Jeden, z tego co wiem, jest na pewno wojskowy. I ta „kamienica” na rogu Maczka i Piątkowskiej – jak to się stało, że przetrwała w niezmienionej formie?

Jakiegoś wielkiego szału nie ma z tymi porównaniami, bo na moich zdjęciach z dzisiaj widać tylko gałęzie i zapuszczony trochę obiekt sportowy. Ale ja to lubię. A skoro robię to dla siebie, to czemu nie miałbym się podzielić i z Wami.

 

 

ul. Maczka, ul. Słowiańska, ul. Piątkowska, ul. Szydłowska

Źródło fotografii TKKF: http://cyryl.poznan.pl

Źródło fotografii z lotu ptaka: R. Banaś

Fotografie TKKF S. Wiktora zostały wykadrowane

Winogrady z lotu ptaka, dawniej i dzisiaj

Kiedy w roku 1962 zatwierdzono Ogólny Plan Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Poznania, wiadomo już było, że  znajdujące się na terenie Winograd pola, sady, czy kartofliska czeka zagłada. Akt erekcyjny pod budowę pierwszego budynku na Winogradach został wmurowany 9 maja 1968 roku, a budowę zakończono w roku 1984.

Mocno zmienił się też układ ulic. Umultowska (Umółtowska), niegdyś dochodziła aż do ulicy Winogrady, przecinając po drodze ulicę Wyłom i Połabską oraz Łąkę Zeppelinów. Ulica Słowiańska natomiast przebiegając trochę inaczej niż dziś, zmieniała się przy Wyłom właśnie w Połabską. Ulica Trójpole ciągnęła się do Umultowskiej od Skrzyżowania ulic Obornicka/Strzeszyńska/Piątkowska/Winiarska – ten stary winiarski fyrtel mocno się zmienił, ale o tym kiedy indziej.

Jest jeszcze wiele zdjęć Winograd przed zmianami. Moją uwagę skupiło osiedle Zwycięstwa i Kosmonautów z przechodzącą przez nie ulicą Połabska. Zdjęcie z lotu ptaka to rok 1940, natomiast zdjęcia Połabskiej i okolic to końcówka lat 60-tych.

Nie byłbym sobą, gdybym nie wybrał się w te rejony szukać śladów dawnej zabudowy. Zaczepiałem starszych ludzi pytając ich, czy pamiętają jeszcze te uliczki, które kiedyś tam były (np. Prusinowskiego). Starsi ludzi bardzo lubią takie rozmowy, zawsze można liczyć na dodatkowe historie, jak choćby pana siedzącego w Parku Czarneckiego, rocznik ’30. Zawsze poświęcą mi więcej czasu, niż bym tego potrzebował. Niestety, pomimo sędziwego wieku, wszyscy zamieszkali tam już na nowo wybudowanym osiedlu. Wdałem się jeszcze w dość długa rozmowę z jakimś panem przy garażach, który oznajmił, że jedynym pamiętającym tamte rejony był pan Andrzej, ale zmarł kilka miesięcy temu. Miał przy Prusinowskiej dom, a jabłonie z jego ogrodu ponoć ostały się przed jego blokiem na Zwycięstwa.

Plan frag

Spróbujcie odgadnąć, skąd dokładnie wykonano poniższe fotografie, tzn. co znajduje się tam obecnie.

Ulica Połabska, widok z fortu w kierunku Serbskiej

Ulica Połabska, widok z fortu w kierunku Serbskiej

Ulica Połabska od ulicy Prusinowskiego od strony fortu

Ulica Połabska od ulicy Prusinowskiego od strony fortu

Ulica Połabska na wysokości ulicy Warmińskiego do skrzyżowania z ulicą Prusinowskiego

Ulica Połabska na wysokości ulicy Warmińskiego do skrzyżowania z ulicą Prusinowskiego

Ulica Połabska na odcinku przyległym do ulicy Serbskiej

Ulica Połabska na odcinku przyległym do ulicy Serbskiej

Ulica Połabska na wysokości ulicy Wyłom w kierunku ulicy Serbskiej

Ulica Połabska na wysokości ulicy Wyłom w kierunku ulicy Serbskiej

Źródło starych fotografii: MKZ